Reisverslag vakantie 2003 deel 2.

Mijn naam is George, Sir George, en ik ben acht jaar oud.  Ik woon vanaf de leeftijd van acht weken en een dag bij twee mensen in een huis, die we voor 't gemak maar mijn vader en moeder noemen.  Mij maakt dat niets uit.  Ik heb ook nog een "broer".  Nou ja, eigenlijk is het helemaal niks van me, maar 't is best een aardige gozer, waar ik 't goed mee kan vinden.  Toen mijn vader en moeder ons na hun prut vakantie in TunesiŽ kwamen ophalen in het bekendste dierenhotel van Nederland, hadden ze al besloten dat we samen ook nog een paar dagen weg zouden gaan.  Ik vond dat best, want mij maakt dat niet veel uit.  Toen zich dat uitje uiteindelijk aandiende, was het snikheet.  Ach ja, echt fijn was dat niet, maar je neemt 't zoals 't komt.  Na een ritje van ruim twee uur kwamen we met z'n allen aan in een van de meest zuidelijke gehuchten van Nederland, vlak bij de Belgische grens.  We betraden het huisje, dat prachtig gelegen was en het was hier zo mogelijk nog heter dan thuis.  Mijn vader, moeder en ik vonden het best warm, maar ja, u snapt het natuurlijk al, mij maakt dat niet veel uit.  Mijn broer echter wel, want hij dook gelijk in de stress.  Het zat 'm niet lekker, dat het hier nog warmer was dan thuis.  Toen we 's avonds naar bed gingen, ben ik lekker op de plavuizen vloer gaan liggen.

 

Dat ben ik, George.

Mijn broer kon echter de slaap niet vatten.  Hij zweette als een otter, liep maar heen en weer te tippelen als een stresskip en had een hartslag alsof hij iets teveel speed en XTC gesmikkeld had.  Ik werd daar wel regelmatig wakker door, maar ach, ik kon er niet warm of koud door worden, want ik had het toch al snikheet en koud zou het volgens Peter Timofeeff voorlopig niet worden.
Toen de nacht ten einde was en de nieuwe dag zich aandiende, was mijn broer nog steeds niet rustig.  Hij bleef maar heen en weer dribbelen en piepte als een nest jonge krielkippen.  Wat mijn vader en moeder ook probeerden, hij stak niet in een goed vel.  Dit kwam waarschijnlijk door de zeer hoge temperatuur en dat beloofde niet veel goeds voor de toekomst.  Uiteindelijk hebben mijn vader en moeder 's avonds de auto weer volgeladen en zijn we weer richting huis gegaan. 

Mijn broer, na een graafpartijtje in de tuin.

 

Hij, mijn blonde broer, veranderde zichtbaar.  Hij werd een stuk rustiger, stond als een prins te balanceren op de middenarmsteun ( eigenlijk is dat mijn plekje, maar omdat het hem ogenschijnlijk zo goed deed, ik heb het maar zo gelaten ) en was blij huiswaarts te keren.  Toen we eenmaal thuis waren, was gelukkig alles weer bij het oude.  Mijn broer plofte neer in huis en was in no time ingedut, om te herstellen van het te warme Limburgavontuur.  Ik heb eerst alles geÔnspecteerd en ben daarna heerlijk op mijn eigen vertrouwde plekje gaan liggen.  Ondanks dat het mij allemaal niet veel uitmaakt, was ik toch ook weer blij, om in mijn eigen vertrouwde omgeving terug te zijn.

Groeten,

George




© www.hififreak.nl