Op bezoek bij MEM.

Op een vroeg tijdstip, nadat de voiture volgeladen is met Hollandse waar ( ontbijtkoeken, kroketten e.d. ) starten we onze vierwieler om samen met mijn maatje René, de reis naar MEM aan te vangen.
Voor alle duidelijkheid, MEM dat zijn Marianne, Erik en Max, die enige tijd geleden een landgoed betrokken hebben onder de rook van Sarlat ( Frankrijk ).
Erik en ik waren klasgenoten in de zeventiger jaren, verloren elkaar uit het oog en onze hobby, vliegers bouwen, bracht ons in de negentiger jaren weer bijeen.

Boven: Erik
Onder: Max (rechts) en een vriendje

Erik heeft als passie afbeeldingen van Esscher in zijn vliegers te verwerken, terwijl ik veelal afbeeldingen van Keith Haring gebruik.  De kilometerteller zal nog ruim 1000 km. af moeten tikken, alvorens we bij MEM zijn.  Het duurt dus nog wel even, voordat ik mijn zeer beperkte Franse vocabulaire weer kan gebruiken.  Tijdens de reis overdenk ik onze telefoongesprekken en vliegen de e-mails van MEM  door mijn gedachten.  La France is voor MEM het land van melk en honing.  Eigenlijk zit daar wel wat in.  Je op goed veertigjarige leeftijd terugtrekken in de Dordogne en je levensstijl terug tunen op het tempo ŕ la laid back.  Sorry voor mijn woordkeus, maar aangezien mijn Franse woordenschat zeer beperkt is, begrijpt u nu waarom ik het zo geschreven heb.

Na veel tolweg en enig gezoek, hebben we uiteindelijk het stulpje van MEM gevonden.  Een zeer ruim onderkomen met verschillende bijgebouwen op een riante kavel van maar liefst 36.000 vierkante meter.  Er is al veel werk verzet, maar er zal nog meer verricht moeten worden.  Maar een ding is zeker: 't is hier schitterend!
De bij dit plekje behorende levensstijl, komt het vandaag niet dan komt het morgen of overmorgen, hebben MEM zich snel eigen gemaakt.  't Is prachtig, om na alle foto's, dit alles eens in het echt te zien.

Boven: Het landgoed van MEM
Onder: Marianne

Zoals afgesproken helpen we Erik met allerlei klusjes, maar moet er ook ruimschoots tijd ingelast worden, om alle lokale alcoholische dranken niet alleen te proeven, maar ook in grote hoeveelheden te nuttigen, om zo een ondergrondje te hebben voor de maaltijd, die bereid wordt.  En u begrijpt het al, eten doe je alleen wanneer je wijnglas gevuld is.  Toch hebben we, ondanks de heerlijke Pinot, Pistache, pruimenlikeur, zoete witte wijn, rode wijn, perziklikeur, notenwijn, Au de Vie en wat nog al niet meer, heel wat werk verricht.
Na een korte nachtrust en een goed ontbijt, hebben we afscheid genomen van MEM.  Deze Franse Hollanders hebben 't prima voor elkaar.  En terwijl we ons weer op de tolweg begeven en het gas maar weer eens richting bodemplaat gedrukt wordt, benijd ik MEM.
Zelf, vrijwel dagelijks opgeslokt door datgene wat er middels mijn werk e.d. op mijn pad komt, filosofeer ik nu al over wat ik na mijn pensioen ga doen.

En dan........, gaat de HIFIFREAK samen met zijn vriendin ( een niet hififreak ) ..........................................
Ach, wat de toekomst brenge moge, ..........

Met dank aan MEM en René.

René en Erik

 

© www.hififreak.nl